دوری از عشقم خیلی سخته...خیلی

از بيم و اميد عشق رنجورم
آرامش جاودانه مي خواهم
بر حسرت دل دگر نيفزايم
آسايش بي كرانه مي خواهم

پا بر سر دل نهاده مي گويم
بگذشتن از آن ستيره جو خوشتر
يك بوسه زجام زهر بگرفتن
از بوسه ي آتشين او خوشتر

پنداشت اگر شبي به سرمستي
در بستر عشق او سحر كردم
شبهاي دگر كه رفته از عمرم
در دامن ديگران به سر كردم

ديگر نكنم زروي ناداني
قرباني عشق او غرورم را
شايد كه چو بگذرم از او يابم
آن گمشده شادي و سرورم را

آنكس كه مرا نشاط و مستي داد
آنكس كه مرا اميد و شادي بود
هر جا كه نشست بي تامل گفت؛
( او يك زن ساده لوح عادي بود )
مي سوزم از اين دو روئي و نيرنگ
يكرنگي كودكانه مي خواهم
اي مرگ از آن لبان خاموشت
يك بوسه ي جاودانه مي خواهم

رو، پيش زني ببر غرورت را
كو عشق تو را به هيچ نشمارد
آن پيكر داغ و دردمندت را
با مهر بروي سينه نفشارد

عشقي كه تو را نثار ره كردم
در سينه ديگري نخواهي يافت
زان بوسه كه بر لبانت افشاندم
شورنده تر آذري نخواهي يافت

در جستجوي تو و نگاه تو
ديگر ندود نگاه بي تابم
انديشه ي آن دو چشم رؤيائي

ديگر به هواي لحظه اي ديدار
دنبال تو دربدر نمي گردم
دنبال تو اي اميد بي حاصل
ديوانه و بي خبر نمي گردم

در ظلمت آن اتاقك خاموش
بيچاره و منتظر نمي مانم
هر لحظه نظر به در نمي دوزم
وان آه نهان به لب نمي رانم

اي زن كه دلي پر از صفا داري
از مرد وفا مجو، مجو، هرگز
او معني عشق را نمي داند
راز دل خود به اومگو، هرگز

+ نوشته شده در دوشنبه دهم خرداد 1389ساعت 15:23 توسط ستایش |

دوستت دارم تورو خدا برگرد...

کاش الآن آغوش گرمت سرپناه خستگیم بود

دو تا چشمات پر از اندوه واسه دل شکستگیم بود

آرزوم اینه که دستام توی دستای تو باشه

تنگی این دل عاشق با نوازش تو واشه

قول می دم با داشتن تو هیچ غمی نداشته باشم

همه ی هستی قلبم تو دو حرف خلاصه می شه:

عشق تو ..... بودن با تو ......

دو نیاز زندگیشه ...

پرم از ترانه تو گرچه واژه ها حقیرن

خوبه وقتی نیستی پیشم اونا دستامو می گیرن...

راز عشق منو هیچ کسی غیر مهتاب نمی دونه...

تنها شاهد واسه غصه گریه و تنهاییم اونه!

وای اگه من این نبودم کاش می شد پرنده باشم

تا از این دو بودن از تو بتونم بلکه رها شم!!!....

یه پرنده شم شبونه بکشم پر به خیالت

برسم به لونه ی تو بگیرم سر زیر بالت

زندگیم رنگ خدا بود اگه تنها تو رو داشتم

اگه می شد واسه گریه رو شونت سر می گذاشتم....

تقدیم به عزیزترینم

+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم خرداد 1389ساعت 15:13 توسط ستایش |

　

عجب دیوانه بودم من که بستم دل به چشم تو

و کار این دل دیوانه را دشوار کردی تو

چقدر از التماسم پیش مردم آبرویم رفت

چقدر این عاشقت را پیش مردم خوار کردی تو

شنیدم بارها با دیگران بودی ولیکن حیف

شهامت در وجودت کو؟ که بس انکار کردی تو

تو صدها شعر زیبا را برایم خواندی و گفتی

که بازی با دل بیمار من بسیار کردی تو

چو آنشب دیدمت در کوچه او را با تو...جاخوردی!

و ناچار این خیانت را بمن اقرار کردی تو

نمی بخشم تو را هرگز، دلم را سخت بشکستی

خدا هم خود تلافی میکند، بد کار کردی تو

نمی بایست نفرین آخرین پیمان ما می شد

مرا اما به این کار غلط ناچار کردی تو

ز باغ سینه ام گلهای زرد آرزو کندم

مرا با بی وفایی ها زخود بیزار کردی تو

چه حسنی داشتی در این شکست تلخ!میدانی؟

مرا از خواب عشق و عاشقی بیدار کردی تو

+ نوشته شده در جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 15:12 توسط ستایش |

دوستت دارم

و لحظه هاي تلخ رفتنت را در حصار چشمانم زنداني نکن
از چه مي ترسي وقتي عشق بين ما اينقدر نيرومند است
چرا با عشق بیگانه شده ای و از جدايي سخن مي گويي ؟!
روزگار مي خواهد شکست ما را ببيند
اما تو مانند من خسته نشو !
و بدان هر ثانيه که مي گذرد خدا با دل ما همراه است
از کنارم نرو !
بمان و بگذار هميشه با هم بودن را حس کنيم
حس هميشگي در کنار هم بودن تا ابد !
تو خوب مي داني که لحظه اي نمي تواني از من دور بماني
حتي خود من ، که نمي توانم لحظه اي جدا بودن از تو را تحمل کنم
آري از کنارم نرو !
و قلب کوچکم را با بار جدايي سنگين نکن
کنارم بمان و بودنت را در رگهايم تازه تر کن
مگذار با رفتنت غريبي تنها و گوشه گير باشم
که از هجوم دلتنگي و تنهايي پژمرده شده است

+ نوشته شده در یکشنبه هشتم فروردین 1389ساعت 15:6 توسط ستایش |

دوری از عشقم خیلی سخته...خیلی

دوستت دارم تورو خدا برگرد...

دوستت دارم

نوشته های پیشین

پیوندها